Γιανναράς υπέρ Τσίπρα!

Εδώ:

Εγκώμιο Χρήστου Γιανναρά σε κυβέρνηση Τσίπρα

και εδώ:

Η γλώσσα των "σημείων"

Με σημεία που μπορώ να συμφωνήσω, άλλα να διαφωνήσω, και μερικά εξόφθαλμα που λες, μα καλά ρε δάσκαλε, αυτό δεν το είδες, δε σε ενόχλησε; Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, θέλω αυτό να είναι ένα σύντομο σημείωμα.

Ερμηνεύω και κατανοώ ψυχολογικώς τα σχόλιά του ως απότοκα της ανακούφισης που αισθάνεται από το ότι δε βλέπουμε πια υπουργούς Ντινόπουλους Γιακουμάτους Βούλτεψες Φάνες Πάλες σάλες μάλες. Συμμερίζομαι την ανακούφιση και ως εκ τούτου ανθίσταμαι στον "όντως αληθή" πειρασμό να συναθροιστώ στο χορό των βοώντων το "μωραίνει Κύριος".

Είναι "όντως αληθές" ότι ο Μίκυ Μάους και ο Ντόναλντ Ντακ θα ήταν καταλληλότεροι για υπουργοί από τους ανωτέρω νεοδημοκράτες. Αυτό όμως δεν δεικνύει τις διοικητικές ικανότητες των συμπαθέστατων καρτούνς. Δεικνύει απλώς το βάθος και τη δυσωδία του βόθρου στον οποίο είχε (έχει) πέσει ο δημόσιος πολιτικός μας βίος.

Σ' ένα παλιό μου post στο facebook που άρεσε στους φίλους μου, έλεγα:

Όποιος σπέρνει Τάμηλους και Νταλάρες, θερίζει Κασιδιάρηδες και Παναγιώταρους.

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες.

Όποιος σπέρνει υπουργούς Ντινόπουλους και Γιακουμάτους, θερίζει υπουργούς Μπαλτάδες και Κουράκηδες.

Να πάμε λίγες δεκαετίες πιο πίσω; Πολλά έχουμε σούρει στον Ανδρέα Παπανδρέου, και λίγα του είπαμε, ίσως. Αλλά εκείνην τη φαιδρή παρουσία του Ράλλη τη θυμάται κανείς;

Όποιος σπέρνει πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη, θερίζει πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Θεοσχωρέστους και τους δύο, πια.

Να πάμε παλιά - παλιά; Και να βγούμε λίγο από τα στενά πλαίσια της ελληνικής πολιτικής ζωής, με τη χαρακτηριστική της δυσοσμία.

Όποιος βάζει τους ανθρώπους να εργάζονται 12ωρα στα ανθρακωρυχεία για να στηρίξουν τη βιομηχανική του επανάσταση, θερίζει τον Καρλ Μαρξ.

Αν θέλετε να τελειώνετε με την Αριστερά, πρέπει οι καπιταλιστές (δεξιοί, συστημικοί, "φιλελεύθεροι", πες το όπως θες) να της αφαιρέσετε το λόγο ύπαρξης. Εσείς τη γεννήσατε - διεθνώς. Εσείς τη θρέφετε - στον τόπο μας τουλάχιστον σαφώς, με την απελπιστικά χαμηλή ποιότητα ανθρώπων που προωθείτε.

Εκπασοκισμός

Ρίξε μια ματιά στο παρακάτω απόσπασμα, όπου ο μασκαριώτατος κ. Πάγκαλος επεξηγεί τη γνωστή μνημειώδη πλέον ρήση του.

Το 1981 λοιπόν έγινε όντως κοσμογονία. Διαλύθηκε ο θεσμός της οικογένειας και διασφαλίστηκαν τα δικαιώματα των γυναικών (αλλά και των ανδρών) επί της ζωής των αγέννητων παιδιών τους. Έγινε και τεράστια προσπάθεια στην εκπαίδευση, προς την κατεύθυνση της καταστροφής της γλώσσας και κατάργησης της αξιολόγησης μαθητών και εκπαιδευτικών. Τριάντα χρόνια μετά η δημογραφική συρρίκνωση και η αγλωσσία - αμορφωσιά των υπολοίπων που τη γλύτωσαν αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα της εν λόγω κοσμογονίας.

Το 1985 ο λαός ήταν δυσαρεστημένος. Γιατί; Μα γιατί η κρίσιμη μάζα μετακινούμενων ψηφοφόρων που την περίοδο του "δικομματισμού" αναδείκνυε κυβερνήσεις, δεν είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ το 1981 για να καταστρέψει την παιδεία ούτε για να "εξευρωπαΐσει" το οικογενειακό δίκαιο. Το είχε ψηφίσει διότι ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, διότι έξω οι βάσεις του θανάτου, όχι στους πέρσινγκ-2 και κρουζ, και διότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες κύριε Καραμανλή. Ακολούθησε το πρωτοφανές όργιο παροχών και διορισμών που αναφέρει στο απόσπασμα ο μασκαριώτατος, μέσω του οποίου (οργίου, όχι μασκαριωτάτου) εξαγοράστηκαν συνειδήσεις, αμβλύνθηκαν ευαισθησίες, θόλωσαν κριτήρια και κρατήθηκε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Η δικαιολογία ότι αυτό αποτελούσε αναγνώριση της υπάρχουσας ντόπιας φαυλοκρατίας είναι απίστευτα φτηνή, ενώ ρίγη συγκίνησης προκαλεί στο πανελλήνιο η πληροφορία ότι ο μασκαριώτατος μπορεί να έγραψε μα και δέκα ολόκληρα άρθρα σε τριάντα χρόνια επ' αυτού.

Μου φαίνεται ότι η παραπάνω εξιστόρηση των γεγονότων, και ειδικά η αναφορά στο από παραμονές του 1985 αρχόμενο όργιο, στοιχειοθετεί επακριβώς τη διαδικασία που ο κ. Γιανναράς ονομάζει "εκπασοκισμό" του λαού. Μια λέξη την οποία συχνά παντρεύει με την "εξηλιθίωση", ή ακόμα με τη φράση "συνειδητή εκστρατεία εξηλιθίωσης". Πού και πού και με τον "ανδρεϊκό αμοραλισμό" και ευχαριστώ που με διαβάσατε.

Περί Πολιτικής Βίας

Καταδικάζουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται.

Έλα ρε Μαχάτμα Γκάντι...

Να σοβαρευτούμε λίγο. Ακούμε διαρκώς την παραπάνω φράση από την πολιτική τάξη μας, κάθε φορά που κάποιος εκπρόσωπός της δέχεται προπηλακισμούς. Πρόκειται περί αστειότητας. Ασφαλώς ως κοινωνία δεν "καταδικάζουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται". Δεν χρειάζονται περισπούδαστες αναλύσεις περί αυτού. Αρκεί να παρακολουθήσουμε τι είπε (δες 7:56) μόλις πριν λίγες μέρες, μέσα στην ίδια τη Βουλή, εκλεκτός και έμπειρος εκπρόσωπος της ίδιας της πολιτικής τάξης! "Όταν ληστής μπαίνει στο σπίτι σου ή μπαίνει στην επιχείρησή σου μπορείς και τον πυροβολείς". Τάδε έφη Καρατζαφέρης. Με άλλα λόγια: απαιτούμε νομιμοποίηση της - δυνάμει θανατηφόρου! - ενόπλου βίας για να μπορέσει ο πολίτης να προστατέψει την περιουσία του. Αλλά "καταδικάζουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται", προκειμένου ο άρχων να γλιτώσει τον εξευτελισμό του γιαουρτώματος - που τελικά μπορεί κανείς να το θεωρήσει και ακραία διαμαρτυρία μάλλον, παρά βία. Σε ακραίες συνθήκες έχει οδηγηθεί η κοινωνία με υπαιτιότητα αυτής τούτης της πολιτικής τάξης, ε ακραίες θα είναι και οι μορφές της διαμαρτυρίας εναντίον της.

Τι να λέμε τώρα. Όποιος "καταδικάζει τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται", ας αποκηρύξει την Εθνική Αντίσταση, τη Λέλα Καραγιάννη, το Βαγορή και τον Αυξεντίου, το Κιλελέρ, το Κίνημα στου Γουδή, το Κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου και ένα σωρό άλλα. Το ξέρω ότι κάποια από αυτά έμειναν στην ιστορία ως αναίμακτες ανατροπές, αλλά είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι δεν έπεσε ούτε ένα νεράντζι, ούτε ένα φάσκελο. Κάθε σύγχρονο κράτος στηρίζει την ύπαρξή του σε μια αλυσίδα περιστατικών βίας, πολεμικής ή μη, τα οποία μάλιστα δοξάζει μέσα από την ιστορική του αφήγηση, ή μέσα από εθνικές εορτές και τελετές. Μα και αυτή τούτη η αστυνομική καταστολή, βίαιη είναι! Είναι επομένως προφανές ότι παγκοσμίως η άσκηση βίας και νομιμοποιείται και επαινείται από την κοινωνία, ασφαλώς κάτω από προϋποθέσεις και συνθήκες.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να καταδικαστεί η βία. Το ζητούμενο είναι να εξεταστεί εάν οι παρούσες συνθήκες δικαιολογούν περιστατικά βίας, και τι τύπου περιστατικά δικαιολογούν. Άλλο οι ντομάτες, άλλο το ξύλο, άλλο τα χημικά, άλλο τα καλάζνικωφ! Εάν η πολιτική τάξη είχε την ικανότητα και τη θέληση να αρθρώσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο, θα έπρεπε να απευθυνθεί στην κοινωνία των πολιτών και να εξηγήσει γιατί οι παρούσες συνθήκες δεν δικαιολογούν το γιαούρτωμα. Έτσι απλά! Φυσικά, η πολιτική τάξη δεν έχει ούτε τη θέληση ούτε την ικανότητα να το κάνει αυτό. Άλλωστε, αν είχε τέτοιες ικανότητες δεν θα ήμασταν εδώ μου είμαστε.

Και παρατηρείται το φαινόμενο ο ουσιαστικός λόγος περί του θέματος αυτού να είναι το απόλυτο ταμπού. Ο Πάγκαλος κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας οργίλος διαψεύδει, άλλος κατηγορεί τη δεξιά, το ΛΑΟΣ καταναθεματίζει κλπ. Ο μόνος άνθρωπος επιπέδου που έχει πει δημόσια ότι τα περιστατικά αυτά αντανακλούν το αίσθημα ευρύτατων στρωμάτων της κοινωνίας είναι ο καθηγητής Κοντογιώργης, αγαπημένος μου διαννοούμενος από τότε που ένας φίλος με πρωτοέφερε σε επαφή με κείμενό του πριν ένα χρόνο περίπου. Σου συνιστώ για παράδειγμα όταν θα έχεις χρόνο να δεις αυτή την συνέντευξη, όπου ανάμεσα σε πολλά και ενδιαφέροντα, σε κάποιο σημείο αναφέρεται στους προπηλακισμούς πολιτικών προσώπων ως μια πράξη βαθιά πολιτική, τολμά να πει αυτό που βλέπουμε όλοι μας - ότι το λαϊκό αίσθημα ικανοποιείται βλέποντάς τους - μέχρι φαίνεται και κάπως απογοητευμένος που τελευταία έχουν μειωθεί αυτά τα περιστατικά!

Γράφοντας όμως αυτές τις σκέψεις, θυμήθηκα μερικές προτάσεις που είχα διαβάσει στην πρώιμη αυτοβιογραφία του Gerry Αdams (αλήθεια, τι νόημα έχει άραγε να αυτοβιογραφείται κανείς ενώ είναι ακόμα ενεργός, ποτέ δεν θα το καταλάβω). Θα τέλειωνα το Πολυτεχνείο τον καιρό που το διάβασα.

Όποια κι αν είναι τα επιχειρήματα σχετικά με τη σωματική βία, δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία ότι οι συνθήκες και οι αιτίες της σύγκρουσης στην Ιρλανδία υπήρχαν από τότε που υπήρξε βρετανική ανάμειξη στις ιρλανδικές υποθέσεις. Κάτω από αυτές τις συνθήκες σύγκρουσης, το ζήτημα τίθεται σε επίπεδο νομιμοποίησης, τακτικής και στρατηγικής. Πριν όμως απ' όλα αυτά τα ζητήματα, είναι ανάγκη και καθήκον να εξαλειφθούν οι αιτίες της σύγκρουσης, ώστε να τερματιστεί ο κύκλος της καταπίεσης που οδηγεί στην αντίσταση κι αυτή στην αντίδραση, και να αναπτυχθούν εναλλακτικές μορφές αγώνα. Κανένας απ' όσους κατέχουν θέσεις εξουσίας δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το προπέτασμα καπνού των επιλεκτικών κατηγοριών ή καταγγελιών και να περιμένει πως θα έχουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα σε οποιαδήποτε κατάσταση σύγκρουσης.

Περίμενε. Μην πεις ακόμα ότι ο Πέτρος έχασε κάθε αίσθηση του μέτρου! Προφανώς η ένοπλη δράση του IRA δεν μπαίνει στο ίδιο τσουβάλι με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας. Ούτε και κάποιος στα καλά του θα πρότεινε να πάρουμε τα όπλα εμείς τώρα. Δεν είναι όμως ακριβώς "προπέτασμα καπνού" οι ρητορίες περί "καταδίκης της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται"; Επίσης, δεν θα ήταν χρήσιμο και στη δική μας περίπτωση να δούμε τις συνθήκες και τις αιτίες της σύγκρουσης - να ψάξουμε, εννοώ, τις πρωτογενείς αιτίες; Τα μνημόνια και οι μειώσεις των εισοδημάτων δεν είναι πρωτογενή.

Αβίαστα μου έρχονται στο νου οι δημοσιευμένες απόψεις κάποιων δικών μας. Ο καθηγητής Γιανναράς συχνά έχει αναφερθεί στο νεοελληνικό κράτος ως εχθρό του Πολίτη. Ο καθηγητής Κοντογιώργης αναφέρεται σε Κομματοκρατία και Δυναστικό Κράτος - και θα ξέρω περισσότερα πώς το προσεγγίζει όταν διαβάσω το βιβλίο. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έχει χρησιμοποιήσει τη φράση "ένα κράτος ενάντια στο Έθνος". Φαίνεται να υπάρχει μια σχολή σκέψης που ερμηνεύει τα γενικότερα αδιέξοδα ανάγοντας σε αυτό τούτο τον καιρό της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους και στη μορφή και πολιτική φιλοσοφία που ακολούθησε. Ο Κοντογιώργης έχει αναφερθεί στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία που έχουμε για πολίτευμα, ως (παραφράζω, ελπίζω κρατώντας το νόημα) ένα σύστημα μη δημοκρατικό και χωρίς αντιπροσώπευση, που μας σέρβιρε ο Διαφωτισμός για δημοκρατία κι εμείς το πιστέψαμε! Νά 'ναι άραγε η "φράγκικη ανάμειξη στις ρωμαίικες υποθέσεις" η πρωτογενής αιτία των προβλημάτων;

Όσο κι αν συναισθηματικά θα μου άρεσε να το πιστέψω αυτό, θα πρέπει να ασχοληθώ περισσότερο με τους δύο τελευταίους αιώνες της ιστορίας μας για να συμφωνήσω χωρίς αναστολές. Και πώς θα μπορούσε να αρθεί η αιτία - ε όταν το μάθω κι αυτό θα σου ζητήσω να με ψηφίσεις.