Ωραία πράματα...

Λοιπόν σ' αυτές τις τελευταίες εκλογές ήμουνα πολύ χαλαρός, δε με πολυαπασχολούσαν, "δεν ήλπιζα τίποτα, δε φοβόμουν τίποτα, δεν πίστευα κανέναν τους, είμαι ΑΕΚτζής". Γι' αυτό και δε μου βγήκε να γράψω τίποτα σαν το - αντικειμενικά και κατά πανελλήνια ομολογία μνημειώδες - κείμενο που είχα γράψει πριν τρία χρόνια. Για αρκετό καιρό σκεφτόμουν να ψηφίσω ΚΚΕ, ορμώμενος από το γεγονός ότι είναι το μόνο κόμμα που με καθαρότητα, σαφήνεια και συνέπεια έχει αντιταχθεί στο "γάμο" των "ομοφυλοφίλων" καθώς και στην υιοθεσία παιδιών απ' αυτούς. Ποσώς με απασχολεί εάν αυτό γίνεται από μεταθανάτια υπακοή στον πατερούλη Στάλιν που τους έστελνε στα γκουλάγκ. Είναι, επίσης, το μόνο από τα κόμματα της βουλής που δεν μπορεί να πει ότι "ε, το δεχτήκαμε επειδή είναι υποχρέωσή μας για λόγους εναρμόνισης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο" και τα τοιαύτα περί των... τοιούτων.

Μετά όμως - και επειδή ως κριτήριο μετρούσε πολύ μέσα μου ποιον υποψήφιο βουλευτή θα σταυροδοτήσω - κοίταξα τις επιλογές που είχα στην εκλογική περιφέρεια που ψηφίζω, μου φάνηκαν όλοι οι του ΚΚΕ συνδικαλιστές, φαιδροί, ή και φαιδροί συνδικαλιστές, οπότε έκανα δεύτερες σκέψεις. Τελικά μετά από λίγες συζητήσεις, σκέψεις και αναζητήσεις, κατέληξα σε έναν υποψήφιο βουλευτή που βρισκόταν στη λίστα μη ακραίου κόμματος, τον οποίο σταυροδότησα ψηφίζοντας παράλληλα κατ' ανάγκη και το κόμμα! Ο βουλευτής μου δεν εξελέγη, κι εγώ, παρά τα όσα ακούω κατά καιρούς, εξακολουθώ να μην έχω ψηφίσει ποτέ αριστερότερα αποσκιρτησάντων πρώην ΠΑΣΟΚων, όπως π.χ. στις εκλογές του 2000 που ήμουν ένας από τους 32068 ψηφοφόρους της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης. Είναι ακόμα ό,τι αριστερότερο έχω ψηφίσει ποτέ.

Τώρα, πού πάμε με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΞΕΛ, τι θα γίνει με το χρέος, τις διαπραγματεύσεις με την Ευρώπη κλπ. Κατ' αρχήν, δεν ξέρω! Οι σκόρπιες σκέψεις μου είναι οι παρακάτω.

Υπάρχει ένα έργο που έχουμε δει μερικές φορές ως τώρα από ελληνικές κυβερνήσεις. Συνίσταται σε δηλώσεις, σκληρή στάση - άκαμπτη, πατριωτική - υψηλούς τόνους... συλλαλητήρια... και μετά υποχώρηση. Είτε άτακτη, είτε με κάποια προσχήματα για να παραμυθιαστούν οι φωνές αντίδρασης στο εσωτερικό. Είδαμε το έργο με τους χειρισμούς στο μακεδονικό, το είδαμε (ολοκάθαρα και με όλες σχεδόν τις πράξεις να εκτυλίσσονται μέσα σε μια νύχτα) και με τα γεγονότα στα Ίμια. Αν και ήμουν πολύ μικρός για να θυμάμαι λεπτομέρειες, νομίζω και κατά την παπανδρεϊκή δεκαετία του '80 η πορεία από το "βυθίσατε το Χόρα" στο "πνεύμα του Νταβός" ήταν ανάλογη.

Όταν κλιμακώνεις, πρέπει να είσαι έτοιμος και αποφασισμένος, αν χρειαστεί, να τραβήξεις στα άκρα.

Αλλοιώς, δεν κλιμακώνεις.

"Έτοιμος και αποφασισμένος" σημαίνει μεταξύ άλλων να έχεις δίπλα σου και το λαό αποφασισμένο, όχι να κατέβει για πανηγύρι στο Σύνταγμα, ή έστω όχι μόνο γι' αυτό, αλλά να υποστεί τις συνέπειες των "άκρων".

Στις περιπτώσεις που ανέφερα παραπάνω, πέραν των όποιων πολιτικών ευθυνών, είναι ισχυρή μου εντύπωση ότι ο λαός μας κατά συντριπτική πλειοψηφία δεν ήταν διατεθειμένος να αφήσει το φραπέ και να πιάσει το τουφέκι (πάνε χρόνια και δεν θυμάμαι καλά, αλλά πέρα από νεανικούς ενθουσιασμούς νομίζω ότι ούτε εγώ ήμουν). Δεν λέω ότι αυτό ήταν κακό ή καλό, λέω ότι οι τότε κυβερνήσεις δεν είχαν την επιλογή του "άκρου", της πολεμικής σύρραξης, άρα δεν βοήθησε η κλιμάκωση.

Στην περίπτωση που έχουμε μπροστά μας, θέμα για τουφέκι δεν τίθεται προς το παρόν. Τίθεται όμως θέμα για τσάπα. Το "άκρο", εν προκειμένω, θα ήταν πτώχευση, έξοδος από το ευρώ... και επιστροφή αδιόριστων νηπιαγωγών (με MBA από το Πόρτσμουθ) στο χωριό, στα χωράφια του παππού που μένουν χέρσα δεκαετίες.

Εγώ; Εγώ δεν ανησυχώ, στα νιάτα μου έκανα το μέρμυγκα, οπότε όλο και υπάρχουν στην μπάντα. Εξάλλου με έχουν πει μινιμαλιστή ως προς τις βιοτικές μου ανάγκες, όπως και πρωταθλητή της επιβίωσης! Α, ναι. Και κατεξοχήν και κατ' εξακολούθηση κυνικό! Οπότε θα τη βολέψω κάπως, θα επιβιώσω - φτάνει να μη βρεθεί κανένας _______ και μου κρύβει τον ήλιο.

Αλλά το θέμα δεν είμαι εγώ. Το θέμα είναι αν έστω οι 2,5 εκατομμύρια συμπολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΞΕΛ, είναι διατεθειμένοι να ασχοληθούν στο υπόλοιπο της ζωής τους με ελιές, αμπέλια, λεμόνια και κρόκους Κοζάνης. Η εντύπωσή μου είναι όχι, αλλά δεν είμαι καθόλου καλός στο να αφουγκράζομαι την κοινή γνώμη, ούτε ξέρω σε τι βαθμό ανέχειας έχει φτάσει ο καθένας.

Πάντως, εάν όχι, τότε η δυνατότητα της κυβέρνησης να τραβήξει στα άκρα είναι περίπου ανύπαρκτη, το οποίο σημαίνει ότι η δυνατότητά της να κάνει κάτι άλλο εκτός από το έργο που έχουμε ξαναδεί, δηλαδή υποχώρηση μετά από την ήδη συντελεσθείσα - συντελούμενη κλιμάκωση, επίσης περίπου ανύπαρκτη.

Ας δεχτούμε λοιπόν, για να συνεχίσουμε τη συζήτηση, το πιθανό σενάριο ότι η συγκυβέρνηση προβαίνει σε υποχώρηση, με κάποιον "έντιμο συμβιβασμό", ή όποιον άλλο ευφημισμό προτιμάς. Το επόμενο ερώτημα είναι, θα πετύχει να τον περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ το συμβιβασμό από τους δικούς του βουλευτές; Ο Λαπαβίτσας που αν δεν ήταν η αντίθεσή του με το ευρώ οι περισσότεροι δεν θα τον γνωρίζαμε, θα πειστεί να στηρίξει έναν συμβιβασμό "για να μείνουμε στο ευρώ"; Η Αριστερή Πλατφόρμα του Λαφαζάνη θα το βουλώσει επειδή υπουργοποιήθηκε; Ακόμα: έχει μείνει στον ΣΥΡΙΖΑ κανένας που να επηρεάζεται από τον Αλαβάνο και το σχέδιο Β του; Δεν θά 'ναι και 5-6 βουλευτές προερχόμενοι από την (πρώην συνιστώσα) ΚΟΕ - κράμα μαοϊσμού και "βελουχιωτισμού"; Ορίστε τι δηλώνει ο (αν δεν κάνω λάθος, επίσης ΚΟΕ) Ρινάλντι. Τον βλέπεις να είναι για συμβιβασμό; Δεν είναι βουλευτής, αλλά κάποιους υποθέτω θα τους επηρεάζει. Τέλος: τι θα γίνει με τους ΑΝΕΞΕΛ, είτε δεχτούν την υποχώρηση είτε όχι, από τη στιγμή που ο μόνος κοινός τόπος με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι το θέμα του χρέους;

Το πιθανοτικώς λογικότερο είναι να υποθέσει κανείς ότι αρκετοί από τους παραπάνω θα κλωτσήσουν, οπότε η κυβέρνηση θα έχει πρόβλημα. Πολλά σενάρια μπορούμε να υποθέσουμε για τη συνέχεια, όπως: στήριξη της συμβιβαστικής λύσης από το Ποτάμι ή / και το ΠΑΣΟΚ, ή ακόμα και από μέρος της ΝΔ (από τον ίδιο το Σαμαρά το αποκλείω λόγω σιχαμένου χαρακτήρα), ή εναλλακτικά εκλογές με πιθανότατη σημαντική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ και άνοδο της Χρυσής Αυγής... πολλά ενδεχόμενα, κανένα καλό.

Νομίζω όμως ότι σε πιο σουρεαλιστικές καταστάσεις, σε όντως... ωραία πράματα, θα οδηγούσε ο άλλος δρόμος. Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι είτε η συγκυβέρνηση επιτυγχάνει κάτι πραγματικά καλό στο θέμα του χρέους, είτε ότι τέλος πάντων καταφέρνει, παρά την όποια υποχώρηση, να συγκρατήσει τις κοινοβουλευτικές της δυνάμεις σε επαρκή βαθμό.

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η συγκυβέρνηση, και επίσης βλέποντας κάποια συμπαθή σε μένα, μετριοπαθή και νηφάλια ονόματα μεταξύ των υπουργών (ενδεικτικά: Ξυδάκης, Δραγασάκης, Κοτζιάς), σκέφτηκα... το ίδιο που είχα γράψει και πριν τρία χρόνια, ότι δηλαδή όσο είναι τα οικονομικά στο επίκεντρο, δεν θα ανοίξουν ευαίσθητα μέτωπα σε τομείς εθνικούς, κοινωνικούς, εκκλησιαστικούς που θα προκαλούσαν αντιδράσεις και θα έφερναν ρήξη με εθνοκεντρικούς, νουνεχείς (αρνούμαι να γράψω "κοινωνικά συντηρητικούς"), χριστιανούς. Έχει ανάγκη η κυβέρνηση την ανοχή μας αυτή τη στιγμή. Ειρήσθω εν παρόδω, δεν θεωρώ την πολιτική διαβεβαίωση "άνοιγμα μετώπου", αλλά μην επεκταθώ σ' αυτό. Μέχρι κι ο Φαήλος σήμερα το έγραψε, "καλύτερα άθεοι παρά θεομπαίχτες". Ειδικά από τη στιγμή που η διαδικασία ήταν λιτή και απλή και όχι σαν την παρακάτω ζωοπανήγυρη.

Βέβαια, ερωτηματικά εγείρονται πάλι. Τι πάει να πει ρε σύντροφοι "τιμή" και τι πάει να πει "συνείδηση"; Αλλά είπα να μην επεκταθώ κι εγώ επεκτείνομαι! Σταματάω εδώ...

...και επανέρχομαι! Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι σε πρώτη φάση η συριζαίικη κυβέρνηση θα αφήσει στον πάγο ό,τι αποδομητικές ατζέντες μπορεί να έχει σε ευαίσθητα θέματα, και όταν πετύχει μια συμφωνία για το χρέος που θα μπορούσε να την περάσει για καλή, τότε είτε με ευνοϊκές δημοσκοπήσεις θα προκηρύξει εκλογές ώστε με αυτοδυναμία να κάνει τα δικά της, είτε θα ξεφορτωθεί τους ΑΝΕΞΕΛ και θα συμμαχήσει με κάνα Ποτάμι. Εάν διευθετηθεί το χρέος, λίγα θα χωρίζουν το Ποτάμι από το ΣΥΡΙΖΑ και τίποτα δε θα ενώνει τους ΑΝΕΞΕΛ με το ΣΥΡΙΖΑ.

Πριν λίγες μέρες όμως βρήκα αυτό το άρθρο, που αν ισχύουν αυτά που λέει όπως τα λέει, προβλέπονται στιγμές απείρου κάλους. Αντιγράφω:

"...Τα δύο κόμματα ξεκαθαρίζουν, σύμφωνα με Τα Νέα, ότι δεν θα ψηφίσουν νομοσχέδια που είναι αντίθετα στις αρχές τους.

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μπορεί να βρεθούν απέναντι σε διάφορα ζητήματα και νομοσχέδια εφόσον φτάσουν στη Βουλή, με αποτέλεσμα είτε να καταψηφιστούν, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ να απευθυνθεί στο ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι προκειμένου να γίνουν νόμοι του κράτους..."

Φαντάσου λοιπόν σκηνικό. Η κυβέρνηση, αφού υποτιθέστω περνούν κάπως τα οικονομικά με φερόμενη ή πραγματική θετική έκβαση, φέρνει προς ψήφιση νομοσχέδιο που επιτρέπει στους ντιγκιντάγκες να υιοθετούν παιδιά (μόνο εγώ είδα τις πεντάχρωμες σημαίες στους πανηγυρισμούς το βράδυ των εκλογών;). Ο ΥΠΕΘΑ Πανούλης σκούζει και ωρύεται εναντίον του νομοσχεδίου με το συνήθη του τρόπο.

Περνάει το νομοσχέδιο με ψήφους ΣΥΡΙΖΑ - Ποταμιού - ΠΑΣΟΚ και με περιθώρια διαρροών άμα βρεθεί και κανένας νουνεχής από τους τρεις να το καταψηφίσει. Η Νέα Δημοκρατία καταψηφίζει ανακουφισμένη γιατί δεν υποχρεώνεται να περάσει ένα τέτοιο νομοσχέδιο μια δική της κυβέρνηση και έτσι μπορεί να συνεχίσει να θεομπαίζει αμέριμνη. Και ο σκούζων και ωρυόμενος ΥΠΕΘΑ παραμένει σκούζων και ωρυόμενος ΥΠΕΘΑ, αφού άλλωστε με βάση τη συμφωνία οι ΑΝΕΞΕΛ του δεν ψήφισαν το νομοσχέδιο που αντίκειται στις αρχές τους. Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αυτά είναι τα ωραία πράματα! Αλλά θα μου πεις, ακόμα κι αν παραιτηθεί σ' εκείνη τη φάση, τι θα γίνει; Είπαμε, αν έχει διευθετηθεί κάπως το χρέος, δεν θα χωρίζει και τίποτα ουσιαστικό το ΣΥΡΙΖΑ από το Ποτάμι, ειδικά σε τέτοιας υφής θέματα.

Ξέρω μερικούς με τέτοιου είδους ευαισθησίες που βλέποντας ότι το μόνο ερώτημα των εκλογών ήταν αυτοδυναμία για το ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, αποφάσισαν τελευταία μέρα και ψήφισαν τους ΑΝΕΞΕΛ, με δεδομένη ουσιαστικά και τη δημοσίως δεδηλωμένη μέσω διαφημίσεως πρόθεση του Πανούλη να στηρίξει (και να συγκρατεί) τον... μικρό Αλέξη. Λέγεται επίσης ότι ακόμα και παραδοσιακοί νεοδημοκράτες, θεωρώντας υπό τις παρούσες συνθήκες ψήφο στη ΝΔ για χαμένη, ψήφισαν ΑΝΕΞΕΛ για τους ίδιους λόγους. Άρα μια τέτοια εξέλιξη, αν ισχύουν αυτά που λέει το άρθρο, θα ήταν ο πολιτικός τάφος του Πανούλη, αλλά αν περάσουν τέτοια πράματα αυτό είναι το λιγότερο που ενδιαφέρει.

Κι εμείς τι κάνουμε; Συλλαλητήριο; Μα θα το καπελώσει η Χρυσή Αυγή. Κι όχι μόνο θα το εκμεταλλευτεί και θα μας παρουσιάσει για δικούς της, αλλά... αν είμαστε ακόμα και δύο εκατομμύρια κανονικοί άνθρωποι μαζί με δέκα κανονικά ζώα χρυσαυγίτες με μαύρες μπλούζες και πυρσούς, ε αυτούς θα δείξουν τα κανάλια, ελληνικά και ξένα, "συλλαλητήριο μίσους", θα πούνε, "ακροδεξιών", θα πούνε, "κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων", θα πούνε... "μεσαίωνας", θα πούνε, και τι δε θα πούνε... άσε το άλλο... θυμάσαι εκείνες τις σκηνές στο Χυτήριο - που δεν το ήξερε και κανείς και του κάνανε και διαφήμιση τα ζώα - τις θυμάσαι; Εκείνη την ξανθιά που κρατούσε στο αριστερό χέρι την εικόνα του Χριστού και με το δεξί χαιρετούσε ναζιστικά, το ζώον; Ε, αυτές θα δείξουν τα κανάλια και δεν γίνεται να συναθροιστούμε, τίποτα δε θα βγει και κακό θα κάνουμε.

Για κάτι τέτοια ήθελα να ψηφίσω ΚΚΕ και αν είχανε κανέναν κανονικό άνθρωπο για υποψήφιο βουλευτή στην περιφέρειά μου θα το είχα κάνει χαλαρά. Όποιος νομίζει ότι ψήφος στη ΝΔ θα απέτρεπε τέτοια, τον χτυπώ φιλικά στην πλάτη και τον παρακαλώ να μου δώσει απ' αυτό που πίνει γιατί φαίνεται καλό.

Κλείνω εδώ, αν και οι συνειρμοί ταξιδεύουν. Δυο προτάσεις μόνο για κατακλείδα, που θα πρέπει σε άλλο κείμενο να τις εξηγήσω και αναπτύξω: ο κόσμος μας είναι FUBAR και δεν υπάρχει και τίποτα να μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό. Μόνη πιθανή ελπίδα διεξόδου μη εσχατολογικής φύσεως, μια ολική και πλήρης μυκηναϊκού τύπου πολιτισμική κατάρρευση.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, εγώ ελπίζω να τη βολέψω.

Cipralex

Η λύση του Τσιπριακού, ή who's afraid of the big bad Tsipras.

Μερικά προκαταρκτικά...

Περί οικονομίας, ευρωζώνης, δραχμής κλπ. Έγραψα πριν δυο μήνες εδώ, ότι θα φύγουμε από την ευρωζώνη με τη μία ή την άλλη διαδικασία (εμείς ή/και ίσως και άλλοι) όταν τα κέρδη (ή, ο περιορισμός των ζημιών) από την παραμονή μας θα είναι λιγότερα από τα χρήματα που μας δίνουν για να κρατηθούμε μέσα. Τι κέρδη έχουν από την παραμονή μας, τα έχουν πει πολλοί, τόσο λογικοφανείς όσο και συνομωσιολόγοι. Κρατιέται το ευρώ χαμηλά και αυτό βοηθά τις εξαγωγές των μεγάλων, προς τον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης η δική μας παραγωγή δεν αντέχει, συνήθως, στο διμέτωπο ανταγωνισμό χωρίς εργαλεία προστασίας, οπότε ξοδεύουμε τα δανεικά που παίρνουμε για εισαγωγές από τους μεγάλους προϊόντων που δεν μπορούμε να παράγουμε ανταγωνιστικά. Το κυριότερο, οι ζημιές από πιθανή έξοδό μας θα είναι μεγάλες πανευρωπαϊκώς. Και άλλα πολλά έχουν λεχθεί.

Εξακολουθώ να έχω την άποψη αυτή. Επομένως, για να πω ότι οι οικονομικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ περί καταγγελίας του μνημονίου κλπ, αν πραγματοποιηθούν, θα μας οδηγήσουν εκτός ευρώ θα έπρεπε να έχω νούμερα - και δεν έχω. Τα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να τον πιστεύουμε όταν καθησυχάζει ότι δε θα βγούμε; Έχουν νούμερα οι αντίπαλοί του, που λένε ότι θα βγούμε; Είναι αυτοί αξιόπιστοι ή μας δουλεύουνε; Η απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις αυτές είναι "δεν έχω ιδέα".

Η άλλη μομφή που ακούγεται έντονα μέσα στην όλη τσιπροφοβία των ημερών είναι ότι ο κύριος Τσίπρας είναι "νέος Ανδρέας". Δηλαδή, υπόσχεται και ψεύδεται ("έξω απ' το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ"), ούτε το μνημόνιο θα καταγγείλει, ούτε τίποτα απ' όσα λέει δεν θα κάνει. Δύο κουβέντες επ' αυτού.

Κατ' αρχήν, το "φαινόμενο Ανδρέας", και, κατ' επέκταση, το "φαινόμενο ΠΑΣΟΚ", και, κατ' επέκταση, το "φαινόμενο μεταπολιτευτικό πολιτεύεσθαι", στηρίχθηκε στη ροή άφθονου δανεικού χρήματος, που χρησιμοποιήθηκε για να εξαγοραστούν συνειδήσεις, να κλείσουν στόματα, να θολώσουν μνήμες. Εάν ισχύει αυτό που φαίνεται, δηλαδή χρήμα έξω για την Ελλάδα δεν περισσεύει, τότε δε βλέπω πώς θα μπορούσε να χτιστεί νέος Ανδρέας. Εκτός εάν βρεθούν για τον κύριο Τσίπρα κάποιοι πάτρονες που δεν μπορούμε να ξέρουμε. Τούτο δω το πρόσφατο άρθρο ψαρεύει προφανώς στα νερά του αντιαμερικανισμού των Ελλήνων παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε λίγο ούτε πολύ για... επιλογή του αμερικανικού παράγοντα! Είναι όμως στρατευμένο το site, δεν ξέρω σε τι βαθμό είναι να τα πιστεύουμε αυτά - ως παράδειγμα το αναφέρω. Εάν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται, τότε επαναλαμβάνω, δεν βλέπω νέο Ανδρέα.

Δεύτερον, θα ήθελα να προσέχουμε λίγο την κριτική που χάφτουμε, όσοι από εμάς προσπαθούμε να είμαστε κάπως σκεπτόμενοι. "Ο Τσίπρας είναι νέος Ανδρέας και θα μας βγάλει απ' το ευρώ". Εάν ο Τσίπρας είναι νέος Ανδρέας, τότε δεν θα καταγγείλει το μνημόνιο, οπότε δεν θα θέσει την παραμονή μας στο ευρώ σε μεγαλύτερο κίνδυνο απ' ότι οποιοσδήποτε άλλος - άρα καταρρέει το βασικό "τους" επιχείρημα γιατί να μην τον ψηφίσουμε. Εάν, αντίθετα, ο Τσίπρας καταγγείλει το μνημόνιο, τότε δεν είναι νέος Ανδρέας και εμείς έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε έναν ειλικρινή που θα θέσει σε κίνδυνο τη θέση μας στην ευρωζώνη και σε ένα μάτσο αποδεδειγμένους ψεύτες, που όμως υπόσχονται να παίξουν μπάλα με την Ευρώπη, οπότε συμβατικά σκεπτόμενος κανείς θα έλεγε ότι δεν θέτουν σε τόσο κίνδυνο τη θέση μας στην ευρωζώνη. Αυτά, γιατί είναι απαραίτητο, αλλά και δύσκολο, να έχουμε καθαρό μυαλό μέσα στην επικοινωνιολογική ρύπανση.

Να πω επίσης ότι λέγονται πολλά για τις περιβόητες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τις έψαξα, αλλά σοβαροί άνθρωποι λένε ότι άμα τις δεις τρομάζεις... εκτός από τον παλιό Συνασπισμό (ΣΥΝ) εγώ μόνο το ΔΗΚΚΙ ξέρω εκ πρώτης όψεως και δε μου προκαλεί τρόμο, αλλά ακατάσχετο γέλωτα. Δεν τις έψαξα, γιατί έχω δύο ουσιαστικούς λόγους για τους οποίους ούτως ή άλλως δεν θα ψηφίσω τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτον, θεωρώ τον κύριο Τσίπρα προσωπικά υπεύθυνο για πολλά από τα χάλια της παιδείας, μέσω της κατάντιας των καταλήψεων. Όσοι είμαστε εκείνης της γενιάς, θυμόμαστε ότι η κύρια αιτία που τόσο εναντιώθηκε τότε το "μαθητικό κίνημα", προεξάρχοντος του κυρίου Τσίπρα, στο "νόμο Κοντογιαννόπουλου" ήταν η αμφισβήτηση του... "δημοκρατικού δικαιώματος" στο σκασιαρχείο. Μια στάση για την οποία, μάλιστα, φαίνεται να είναι και υπερήφανος...

Δεύτερον, ψηφίζω στη Β' Αθηνών και οι προσεχείς εκλογές γίνονται με τη μέθοδο της λίστας, οπότε δεν έχω δικαίωμα επιλογής υποψηφίου βουλευτή. Δεν θέλω λοιπόν με την ψήφο μου να συμβάλω στην παρουσία του μπαρμπα - Θωμά στο κοινοβούλιο. Πες με ρατσιστή!

Εάν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν π.χ. ο Λαοκράτης Βάσσης ή ακόμα - ακόμα από τους ενεργούς πολιτικούς ίσως ο Γιάννης Δραγασάκης, και επιπλέον είχα τη δυνατότητα να επιλέξω με σταυρό προτίμησης για βουλευτή κάποιον πολιτισμένο άνθρωπο... τότε ίσως να έμπαινα στη διαδικασία να δω τις συνιστώσες - και τότε ίσως να τρόμαζα κι εγώ...

Με τις παραπάνω σημειώσεις λοιπόν, θα ήθελα να επικεντρωθώ στα όσα τρομακτικά λέγονται ανεπίσημα για μια πιθανή κυβέρνηση αριστεράς με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τα οικονομικά. Το πρώτο πράγμα που θα πω είναι ότι δε νομίζω η περιβόητη κυβέρνηση της αριστεράς, ή και όποια άλλη κυβέρνηση προκύψει μετά τη Δευτέρα, να κρατήσει πολύ. Δε νομίζω να κάνει πρωτοχρονιά! Γενικώς, νομίζω ότι στα προσεχή χρόνια θα δούμε αρκετές εναλλαγές κυβερνήσεων, εναλλαγές προσώπων ή/και εκλογές. Προσωπική μου εντύπωση είναι αυτή και μπορεί να διαψευσθεί.

Ειδικά στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αν βγει πρώτο κόμμα, έχουμε τα εξής:

- τρεις συνιστώσες λαλούν και δυο χορεύουν, δηλαδή προβλήματα εσωτερικής συνοχής, καμία σχέση με κόμμα σιδηράς κομμουνιστικής πειθαρχίας, π.χ. σαν το ΑΚΕΛ του κυρίου Χριστόφια στην Κύπρο (απ' όσα μας λένε οι κουμπάροι).

- θα χρειαστεί στήριξη και από αλλού. Δεδομένη η ΔΗΜΑΡ (αν και μακάρι να την στέλναμε εκτός βουλής). Αν από κει και πέρα χρειαστεί και άλλου τη στήριξη ή ανοχή; Αν συνεχίσει ο κύριος Τσίπρας τη σκληρή στάση που τήρησε κατά ΠΑΣΟΚ - ΝΔ στις προηγούμενες διερευνητικές, μένει η περίπτωση ανοχής εκ μέρους των ΑΝΕΛ του κυρίου Καμμένου. Σε κάθε περίπτωση, πέραν των θεμάτων εσωτερικής συνοχής του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν και θέματα συνοχής της κυβέρνησης.

- ...θα ήλπιζε κανείς ότι ο κύριος Τσίπρας τη Δευτέρα θα έχει συναίσθηση ότι υπό τις παρούσες συνθήκες θα ψηφιστεί από πολλά κομμάτια της κοινωνίας που ιδεολογικά δεν έχουν καμία σχέση με τη "ριζοσπαστική αριστερά" (αν αυτός ο τελευταίος όρος σημαίνει κάτι συγκεκριμένο) και θα πολιτευθεί αναλόγως.

Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, εγώ δε φοβάμαι ότι η όποια "κυβέρνηση της αριστεράς" ενδεχομένως σχηματιστεί θα πειράξει οποιοδήποτε ευαίσθητο θέμα. Για την ακρίβεια, πιστεύω ότι θα επικεντρωθεί στα οικονομικά και θα βάλει όλα τα άλλα στον πάγο, προκειμένου να μην ανοίξει αχρείαστα μέτωπα.

Ξεκινώντας από τα εθνικά. Κατ' αρχήν, πολλά και αντικρουόμενα σχετικά με τη σχέση έθνους και ΣΥΡΙΖΑ. Οι πιο πολλοί τη θεωρούν από προβληματική έως εχθρική. Η Ρένα Δούρου που προαλείφεται για Υπουργός Εξωτερικών έχει συγκριθεί με τη Ρεπούση ως προς τον εθνομηδενισμό. Δεν έχω ιδέα αν αυτό γίνεται δικαίως ή αδίκως. Πολλά για τις "εθνομηδενιστικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ" γράφει τελευταία και ο κύριος Καραμπελιάς στο Άρδην. Έχω γενικά εμπιστοσύνη στα γραπτά του κυρίου Καραμπελιά, αλλά βεβαίως τίποτα δεν διαβάζουμε άκριτα. Η γραμμή Άρδην στις προηγούμενες εκλογές ήταν ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΕΛ "χωρίς ψευδαισθήσεις" και δεν αποκλείω να υπάρχουν και κάποιες υπερβολές προκειμένου να δικαιολογηθεί η τωρινή αλλαγή, ειδικά στους ίδιους τους συντρόφους του που φαίνεται να επιμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ και να αντιδρούν. Από την άλλη, τούτο δω το κείμενο είναι καθησυχαστικό. Αναφέρει μερικές εθνομηδενιστικές συνιστώσες και ένα όνομα όλο κι όλο για επικίνδυνους εθνικά στον ΣΥΡΙΖΑ και επί λέξει "ο ΣΥΝ έχει απείρως διευρυνθεί με συνιστώσες με εθνικές καταβολές". Δεν είναι βέβαια παρά μόνο μία ανάρτηση ιστολογίου, στο οποίο δεν έχω δα και τυφλή εμπιστοσύνη. Ίσως είναι ασφαλές να πει κανείς ότι τρεις λαλούν κα δυο χορεύουν, ή ενδεχομένως ένας λαλεί και πέντε χορεύουν - σε κάθε περίπτωση, και ως προς τα εθνικά συνιστώσες λαλούν και συνιστώσες χορεύουν...

Στα επί μέρους. Κυπριακό. Εδώ και χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κάνουν και τίποτα ως προς το Κυπριακό και δε βλέπω να αλλάζει κάτι αν έχουμε κυβέρνηση της αριστεράς, προς το χειρότερο ή προς το καλύτερο. Μακεδονικό. Τουλάχιστον στο επίσημο πρόγραμμα, δεν διαφαίνεται απόκλιση από αυτό που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια να ονομάζεται "εθνική γραμμή".

Ελληνοτουρκικά - Αιγαίο. Θεωρώ τη γνωστή δήλωση περί ρίσκου που φρίκαρε πολλούς, μάλλον ενδεικτική του... λαλήματος και του χορού των συνιστωσών παρά ενδεικτική πολιτικής. Επί της ουσίας του θέματος, ασφαλώς και το θέμα των εξοπλιστικών δαπανών πρέπει να ανοίξει. Λόγω ίσως της ευαισθησίας του θέματος έμενε πάντα κλειστό, με αποτέλεσμα εκεί να γίνεται Το Μεγάλο Φαγοπότι. Επίσης, θεωρώ ότι είναι ευτύχημα που αυτή τη στιγμή της κρίσης στην Ελλάδα, στην Τουρκία κυβερνά η τάξη που κυβερνά και όχι η Τσιλέρ ο Γιλμάζ και οι λοιποί. Λέγονται πολλά για το "δόγμα Νταβούτογλου" και τον "νεοοθωμανισμό" του και θα έπρεπε να διαβάσω περισσότερα για να μπορώ να διαμορφώσω πιο μεστή άποψη. Αυτό που βλέπω όμως είναι ότι αισίως μετράμε για πρώτη φορά πάνω από 15 χρόνια από το τελευταίο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο - και δε βλέπω να έρχεται άλλο σύντομα (άλλοι βλέπουν βέβαια, αλλά και κάποιοι το βλέπουν να έρχεται κάθε μέρα - δε βλέπω για ποιο λόγο τα εθνοκεντρικά ιστολόγια να θεωρούνται πιο αξιόπιστα από τα εθνομηδενιστικά, καθότι η μπουρδολογία ξεπερνά τις ιδεολογίες). Είναι και ταραγμένη η περιοχή. Θέματα με το Ιράν, αναβρασμός στη Συρία, οι Κούρδοι στο Ιράκ και στη Συρία τραγουδάνε. Να θέλει άραγε να ανοίξει ντράβαλα και στο Αιγαίο ο Ερντογκάν; Δεν ξέρω. Περί "νεοοθωμανισμού" γενικά. Αν είναι το ίδιο επικίνδυνος με τον παλιό οθωμανισμό, τότε είναι ασφαλώς λιγότερο επικίνδυνος από το νεοτουρκισμό / κεμαλισμό. Με δύο λόγια, δε βλέπω σοβαρούς, άμεσους κινδύνους στο Αιγαίο από μια "κυβέρνηση της αριστεράς", και με δεδομένη την τωρινή κατάσταση της Τουρκίας.

Σχέσεις εκκλησίας - κράτους. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε "άμεση διαβούλευση για το χωρισμό εκκλησίας - κράτους". Δε θα ήθελα εδώ να δώσω τη γνώμη μου επί του θέματος γιατί θα πάρει χώρο και θα ξεφύγει η συζήτηση. Απλώς για τις ανάγκες αυτού του κειμένου, σημειώνω ότι συνήθως "θα κάνουμε διαβούλευση" σημαίνει "δεν θα κάνουμε τίποτα". Μια αδύναμη κυβέρνηση σε δύσκολη διεθνή και οικονομική θέση είναι πολύ απίθανο να τα βάλει ευθέως με την εκκλησία.

Δεν σχολιάζω καν τα άλλα που ακούς, ότι αν βγει ο Τσίπρας θα εγκαθιδρυθεί καθεστώς σοβιετικού τύπου, θα τεθούν εκτός νόμου τα υπόλοιπα κόμματα, θα συλληφθούν και δολοφονηθούν όλοι οι διαννοούμενοι, θα ξαμοληθούν συμμορίες με κονσερβοκούτια κλπ. Καταννοητά τα πολιτικά πάθη, καταννοητά και τα εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα - τι μπορείς να πεις στον άνθρωπο που κόντεψε να χάσει τον πατέρα του από τους αντάρτες; Αλλά πάνε είκοσι χρόνια από τη λήξη του ψυχρού πολέμου και την κατάρρευση των καθεστώτων, οπότε σιγά - σιγά καιρός να τα ξεπερνάμε αυτά.

Εν τέλη λοιπόν, τι λέω; Λέω να καθαρίσουμε τα νέφη της επικοινωνιολογικής ρύπανσης, να κλείσουμε τα αυτιά μας στην αθλίου επιπέδου διχαστική τσιπροφοβία που καλλιεργεί η ΝΔ... που σέρνει, η άθλια, το λαό στην κάλπη με το πιστόλι στον κρόταφο, χωρίς να σκέφτεται τι θα γίνει αν γυρίσει ο κόσμος και το αρπάξει το πιστόλι... και ας σκεφτεί τι θα κάνει ο καθένας με καθαρό μυαλό. Ας βγάλει όση άκρη μπορεί να βγάλει ο καθένας με τα οικονομικά, ας δει και τα άλλα κι ας αποφασίσει. Ίσως σ' αυτές τις εκλογές σε σχέση με τις προηγούμενες να υπάρχει η δυνατότητα κάποιων κινήσεων τακτικής "χωρίς ψευδαισθήσεις", μια που έχουμε καλύτερη εικόνα της δυναμικής των κομμάτων. Δε θα επεκταθώ εδώ. Αν θέλεις κουβεντούλα, πάρε τηλέφωνο (αν δεν ξέρεις το τηλέφωνο... έχασες). Πιθανότατα πάλι μέσα στο παραβάν θα αποφασίσω οριστικά εγώ.

Πάντως, τη Δευτέρα νά 'μαστε μαζί.